Ik hou op bij web-log.nl. Maar ik hou niet op met loggen.

Vanaf heden is mijn nieuwe blog te lezen op:

www.arjannenijp.nl/weblog

Hopelijk tot daar!

Ik had eindelijk weer eens heel veel inspiratie voor een paar leuke logjes. Maar bij het zien van deze nieuwe, ongewilde, lay-out, verging mij de lust om te schrijven totaal.

Ik had willen schrijven over hoe het Songfestival iedereen in Nederland gek maakt. Neem nu de burgemeester van Sneek, Arno Brok. Hij is behalve burgemeester ook voorzitter van de VVD in Fryslxe2n. Iedere Friese VVD-er van betekenis hebben we vorige week gehoord over de kwestie Hirsi Ali/Magan – Verdonk. Zij roerden zich ofwel in de landelijke, ofwel in de regionale media. Brok hebben we niet gehoord over de problemen in zijn partij. Waar we hem wel over konden horen? Jawel, het Songfestival.

Sloegen we met bovengenoemde kwestie al een belachelijk figuur in het buitenland, zaterdag avond stonden we ten overstaan van heel Europa compleet voor lul door de vertoning van Paul de Leeuw. Ieder land stuurt een keurig opgedirkte vrouw of een hippe man als vertegenwoordiger om de punten bekend te maken. Nederland stuurt een vies, vadsig ventje. Die begint met kalisperma, tzaziki en ga maar door. Die alle punten bekend maakt, in plaats van de hoogste vier, en vervolgens zijn 06 nummer begint te roepen. Humor, natuurlijk, hardstikke grappig. Ik moest er ook om lachen. Maar de rest van Europa kxe9nt Paul de Leeuw niet. En begrijpt deze humor dus niet. Dus kreeg ik spontaan last van plaatsvervangende schaamte. En ik had gelijk. Lees Linda’s weblog er maar op na.

De lay-out is dus niet naar wens, en daar zal aan gewerkt worden. Tot die tijd zult u het hier mee moeten doen…

Nieuwe meubels zijn duur. Omdat we in keuken, na onze ‘kampeer-ervaring’ daar, toch wel weer een tafeltje wilden hebben, ging ik naar IKEA. Want IKEA is over het algemeen niet duur, en heeft veel keus.

Bijkomend voordeel van IKEA is dat je de meubels meteen kunt meenemen. Dit in tegenstelling tot de meubelshop waar we ons nieuwe bankstel hebben besteld. Die werkt met een levertijd van 10 tot 12 weken. Deze 12 weken zijn inmiddels 16 geworden, en intussen verlengd tot 20, want de bank komt dus pas over 4 weken.

Dat ‘meteen meenemen’ bij IKEA bleek overigens zo makkelijk nog niet, maar na veel duw- en trekwerk slaagden we erin Bjxf6rkudden (het nieuwe tafeltje) in mijn Polo te krijgen. Ondanks dat het pakket het zicht van de achteruitkijkspiegel volledig blokkeerde, kwamen Bjxf6rkudden en ik heelhuids in Winschoten aan.

En toen kwam het grote nadeel van IKEA. Je moet de meubels namelijk zelf inelkaar zetten. En omdat IKEA in meerdere landen levert, zit er een getekende instructie bij. Die zou iedereen dus moeten begrijpen. Alleen is die getekende instructie vaak zo simpel, dat je hem daardoor niet begrijpt. Of zo simpel, dat je hem niet denkt nodig te hebben.

En dus vergaten wij bij het inelkaar zetten van het Bjxf6rkudden-tafeltje, dat er ringetjes om de schroefjes moeten. En dus staken de punten van de schroefjes zxf3 door het tafelblad. En dus was Bjxf6rkudden al voor gebruik behoorlijk beschadigd.

Als je het dan toch zo simpel mogelijk wilt maken, waarom lever je dan niet gewoon schroeven die nixe9t te lang zijn?

Bjxf6rkudden…Bjxf6r-knudde

Morgen is het moederdag. Eigenlijk dikke onzin, moederdag. Een uitgevonden traditie, bedacht ter meerdere eer en glorie (lees: omzet) van de commercie, en die alleen bestaat bij de gratie van die commercie. Eigenlijk zou je er niet aan mee moeten doen.

Maar ik heb respect voor moeders. Respect voor de manier waarop ze altijd voor hun kinderen klaar staan, zich verantwoordelijk voelen en zorgen maken, maar toch hun kinderen los kunnen laten om ze op eigen benen te laten staan. Respect voor de manier waarop ze altijd moeder zijn, maar toch ook vrouwen die midden in het leven staan.

Ik heb respect voor de werkende moeders om me heen. Die 100 procent moeder willen zijn, en zich ook 100 procent willen inzetten op hun werk. Die zoeken naar de juiste balans, of hem al hebben gevonden, en die hoe dan ook een geweldige prestatie neerzetten waar ze ontzettend trots op mogen zijn.

En ik heb respect voor mijn eigen moeder. Die altijd heeft gewerkt, maar ook altijd thuis was als wij uit school kwamen, en dan alle aandacht voor ons had. Die ons hielp als dat nodig was, maar ons ook de nodige dingen zelf liet doen, waardoor we zijn geworden wie we zijn (of aan het worden zijn). Die zich vast nog veel zorgen om ons maakt, maar ook genoeg vertrouwen in ons heeft om ons het zelf te laten uitzoeken. *

Voor al deze moeders ben ik blij dat er, hoe commercieel ook, een moederdag bestaat. Ik hoop dat ze zich morgen eventjes extra gewaardeerd voelen. Dat ze trots op zichzelf zijn, en blij zijn dat ze moeder zijn.

Een moederdag-affiche uit 1948

* Mijn vader heeft hieraan ook heus z’n steentje bijgedragen, maar het gaat hier nu eenmaal over moeders.

De op een na laatste stap in het pimpproces is genomen. De gordijnen hangen! En ze zijn ge-wel-dig! Kijk, en geniet!

Een paar jaar geleden is een vrouw hier in de buurt er mee begonnen. Ze geeft er cursussen in. Want die heb je wel nodig, als je er aan wilt beginnen, zeggen ze. Hoe moeilijk kan lopen met stokken zijn, denk ik dan…

Nu de dagen langer worden, en het weer mooier, is het resultaat van deze cursussen duidelijk zichtbaar in Winschoten en omstreken. Waar je ook kijkt, overal zie je ze lopen. Meestal dames, meestal (minstens) 40+, geblondeerd, met een ‘sportief’ jack aan (of een fleece-vest), en een driekwart-broek van gladde stof (of, nog erger, een legging!). En dus die stokken. ‘Poles’ noemen ze die.

Meestal lopen ze met z’n tweexebn, of in groepjes. Maar zonet liep er een zielige nordic-walkster door de straat. Ze liep met haar man, die er blijkbaar net zo over denkt als ik. Want wie gaat er nu met stokken lopen?

Nordic Walking is hot…

De titel yn it Grunnings, de rest mar yn it Frysk, want Skiermxfbntseach heart fansels al by Fryslxe2n!

Hjoed wie ik foar it earst yn myn libben op Skier. Ik wie der om in reportaazje te meitsjen. Want op begraafplak ‘Vredenhof’, dat begjin 20e ieu oprjochte waard foar minsken dy’t op Skier oanspielden, lizze Frxe2nse soldaten begroeven. En dat is bysxfbnder, want hast alle Frxe2nse militairen dy’t yn Nederlxe2n sneuvelen, lizze yn Kappele yn Seelxe2n.

Noch bysxfbnderder is it, dat der ek in Marokkaanse soldaat leit. Pas sxfbnt ferline jier krige it grutte publyk der weet fan, dat der ek Marokkanen meifochten yn de Twadde Wrxe2ldoarloch. Om’t ik net, lykas myn kollega’s, sxead bin fan oarlochsferhalen, mocht ik in dei nei Skier foar in reportaazje oer dizze Marokkaan. (Tongersdei te hearren tusken 16.00-17.00 oere op Omrop Fryslxe2n Radio)

Ik tink dat de opnames aardich slagge binne. Dochs wie it gjin xfbnferdield sukses, myn earste dei op Skier. Justerjxfbn hie ik al, optimistysk as ik bin, myn sinnebril yn myn tas dien. Mar fannemoarn like it my ferstannich om dochs ek mar in paraplutsje mei te nimmen. En dat wie it, want it hat werklik de hiele dei reind… Kxe2ld en ferreind stapten we dan ek om healwei fiven al op de boat werom.

Soks sil my net wer oerkomme! De folgjende kear dat ik foar it wurk nei in Waadeilxe2n moat (en dat is al gau, want yn juny sil ik mei nei Oerol), nim ik dizzen mei…

,,Bist ook hin west?”
- ,,Joa, doe?”
,,Joa, mooi nait?”

Deze conversatie ving ik toevallig op in de supermarkt. Het lijkt nergens over te gaan, maar dat gaat het wel degelijk. Het gaat namelijk over FC Groningen. Dat won gisteren van AZ, met 3-1. Dus maken ze goede kans om de voorrondes van de Champions League te mogen spelen.

Niet dat ze daar ver in zullen komen, maar toch. Het verbaasde mij wel een beetje. FC Groningen maakt wel kans op spelen in de Champions League, en SC Heerenveen niet. Dat is toch omgekeerde wereld?

(het werd mij gisteravond, toen ik mij in het gezelschap van louter Groningers bevond, niet in dank afgenomen…)

De eethoek is er! Een supergrote tafel, en vier heerlijke stoelen. Dit wordt geen gewone eetkamertafel, nee, dit wordt een woontafel. Een tafel om aan te eten, lezen, bellen, relaxen, handwerken. Ik zie mezelf al zitten, xfaren doorbrengend aan deze tafel.

De banken komen over drie weken. Ik hoop dat de gordijnen tegen die tijd ook hangen. Geloof me, dan ben ik echt niet meer uit huis te branden!

Katie heeft een kind. Van Tom. En dus niet van James, of van Joshua, zoals het had moeten zijn. Want ik zie Katie Holmes nog altijd als Joey Potter, uit Dawson’s Creek. Die bij Dawson Leery hoort, of bij Pacey Witter, of bij beide. Maar niet bij Tom Cruise.

Joey, die verlegen lacht, of met grote onschuldige ogen kijkt. Die de harten breekt van Dawson en Pacey, of door hen haar hart laat breken. Die ernstig en serieus is, en hard studeert om aan het dorpse milieu van Capeside te ontkomen. Terwijl ze daar nooit aan zal ontkomen, want het platteland zit in haar bloed. En die haar ambities desondanks waar zal maken. En die dus uiteindelijk zal trouwen met Dawson, of met Pacey, of misschien met beide. Maar die zeker niet van een 16 jaar oudere losgeslagen godsdienstwaanzinnige acteur een kind baart. En daarbij ook nog eens niet mag schreeuwen.

Zo jammer, van Joey…